Skip to content

Categories:

Del to

Eg er lei for at eg ikkje skreiv ferdig i går, eg vart så opptatt, så eg tenkte det var betre å publisera det eg hadde.

Me var altså på t-bana. Sofia hadde tilbydd meg å vera med for å sjå problemet deira. Dei skulle altså redda fortida. Eg hadde sagt ja.

“OK, då drar me,” sa Sofia. Ho gav meg ein liten blank metalldings me ein tynn vaierstropp. Eg såg på kva dei to gjorde, og gjorde som dei, så eg festa stroppen rundt handleddet. På sjølve dingsen var det små knappar og brytarar. “Ikkje ta på dei,” sa Leonid, “den er allereie innstilt.”

Så tok me kvarandre i hendene. Det var litt awkward for Leonid, som skulle halda hender med båe sine og trykka på utløsarknappen, men me greidde det. “1…2…3,” og me fór!

Eg seier fór, men mest vart eg svimmel, og lukka auga. Eg opna dei, og var ein heilt annan plass.

Rommet var kjend, mest som om eg hadde vore der før. Det hadde grøn tapet, lysekrone og ei svær maskin som bråka i hjørnet. Den var litt sekstitals, den var ikkje sleek og designa som me ser at ting er i vår tid, nei, den var stygg og funksjonell.

“Alle saman,” sa Sofia. “Dette er Hanne. Ho kjem frå 2010.”

“Hei,” sa eg.

Det var ein gjeng som stod rundt i rommet. Ca. fem andre nokså unge, tjueåra, som òg Leonid og Sofia er. To var litt eldre, hadde nokre rynker og grå hår.

Klede? I byrjinga tenkte eg ikkje at dei var spesielle. Dei var lause, av lin, kanskje, silke litt. Men så såg eg litt meir. Kleda var annleis meir enn dei me ser i vår dag, på ein annan måte enn moten endrar seg frå år til år eller tiår til tiår. Det må vera noko med det mytiske “kuttet”. Og kanskje det ikkje var lin og silke likevel, men andre stoff.

Og jentene og gutane nytta same type klede. Men dei eldres var litt annleis igjen. (Her merkar du at eg ikkje er ein moteperson, ja, eg er lei meg for dårlege skildringar her.) Toppgevantane til dei yngre var litt lengre, litt meir flagrande, kanskje, og lysare i fargen.

Leonid og Sofia hadde sjølvsagt på seg same type klede som meg, jakke og olabukser, men eg tenkte at dei passa betre inn i dei lause, grasiøse kleda.

Litt tid, ta inn dei nye inntrykka.

Ei jente: “Velkomen til 2365.”

“Kan eg sjå ut? Er me framleis i Oslo?”

Leonid smilte, kanskje litt overberande, men la gå. “Eg veit ikkje om du ville kalla det Oslo, men me er i alle fall same plassen.”

Ein av dei andre gutane trakk frå ei gardin. Grått lys flaut inn i rommet og eg såg høge, grå bygningar. Eg gikk bort til vindauget, såg ut, på det herja landskapet. Høge bygg i firkantboksstilen, grå, skitne. Det var nesten ingen folk i gatene, men rustne bilar, brun snø og bitar frå bygningar.

Eg såg på dei andre bygningane kring oss. Alle vindauga hadde gardiner for. Det fantest ikkje lys.

“Men,” sa eg. Eg trakk for gardina igjen, eg ville ikkje sjå det meir.

“Ja,” sa ein av dei eldre mennene. “Eg har sett bilete frå litt etter di tid. Og du merkar det ikkje, men det har vorte mykje kaldare her òg.”

“Men korleis skjedde det?” sa eg. “Det er vel ikkje naturleg?”

“Nei,” sa han. “Eller ja. Byen brann, og vart bygd opp igjen. Det er vel naturleg. Men det er berre ein del av problemet.”

“Men det er menneseskapt òg. Me trong energi frå ein plass då oljen var borte. Nokre selskap dreiv med forskning i å utnytta energi frå det same prinsippet: det som er forbi. Men dei nytta fortida. Dei tok energi frå fortida. Og voilà.”

“Men det er grusomt.”

“Det stoppa dei ikkje, sjølv når tidsvernforeiningane la fram mange seriøse studie som synte konsekvensane.”

“Er du overtydd?” sa Sofia. Eg nikka. “Då drar me tilbake.”

Same oppstilling. Dei fikla litt med dingsane, og så fór me igjen. Eg lukka auga denne gongen òg. Neste gong skal eg hugsa å ha dei opne.

Me kom ikkje tilbake til t-bana. Me landa, om eg kan nytta det ordet, bak ei bygning oppe på Forskningsparken. Sofia og Leonid såg seg litt rundt, fikla med dingsane igjen, og forsvann.

Posted in Uncategorized. Tagged with , .

0 Responses

Stay in touch with the conversation, subscribe to the RSS feed for comments on this post.

Some HTML is OK

(required)

(required, but never shared)

or, reply to this post via trackback.

Powered by WP Hashcash