Skip to content

Categories:

Dag 5

Dag 5, 18. mai 2010

Det er merkeleg kor fort tida går, sjølv om ein eigentleg ikkje har noko å gjera. Me har berre sitte rundt her, men likevel er dette dag 5. Dag 5! Det er fem dagar!

Så Nikolsina og eg bestemde oss for å gjera noko. La dei ta meg, la dei torturera meg, la dei drepa meg, så lenge eg får gjera noko først.

Eskil ville heller vera heime med Martan og vera teknisk. Rare han.

I ly av dagslyset gikk me ut. Me ville finna Leonid og Sofia. Eg hadde heldigvis overtydd henne om at det var ein betre plass å starta. Dei budde ikkje langt unna, men me var nervøse heile vegen. Tenk om nokon såg oss. Det var mange andre ute i gatene. Dei såg ikkje spesielt på oss, men det kjentest sånn. Me kunna ikkje snu oss, då ville alle sjå at noko rart var i gjære, at me hadde noko å skjula, så me berre følte auga deira i nakken på oss.

Heimen til Leonid. Det er visst der dei er meste av tida, eg har berre tenkt at dei budde saman, men eg veit jo at dei ikkje gjer det.

Opp trappa. Inn døra. Ein gang, dører, kjøken. Det var så godt som identisk til Nikolsinas. Skilt på dørene, det hadde dei ikkje hjå Nikolsina, der var alle dørene anonyme, like. ”Leonid Skarvalan” stod det på eit skilt. Me banka på.

Sofia opna døra.

”Hei,” sa eg.

”Øh,” sa ho. ”Hei.”

Nikolsina sa ingenting, men pressa seg forbi Sofia.

Eg gikk etter Sofia inn på rommet.

Det var trongt med fire menneske inne på det vesle rommet. Det var ikkje bygt for det.

Nikolsina ville ikkje sitje. Eg sat med Sofia på senga, Leonid sat på ein stol.

”Ja,” sa han.

”Ja,” sa Nikolsina. ”Så er me her.”

Eg burde seie noko, det tenkte eg, eg ville konfrontera dei, eg ville få svar.

Men så klara eg ikkje å seia noko.

Det var stille.

Nikolsina: ”Kva er det de driv med?” Ho var nesten sint, på ein stille måte.

Leonid: ”Me? Driv med?”

Nikolsina: ”Ja, eg veit de ikkje gjer det de seier det gjer. Kven jobbar de for?”

Sofia: ”Du veit kven me jobbar for.”

Nikolsina: ”Styresmaktene? Det hemmelege politiet? Kraftselskapa?”

Leonid: ”Nei! Sjølvsagt ikkje.”

Eg: ”Men noko rart er det med dykk, uansett.”

Eg såg på Nikolsina. Kva hadde me å slå i bordet med, kva prov hadde me?

Nikolsina: ”Eg veit, men eg ville at Hanne skulle få høyra det frå dykk. Eg kan fortelja henne det sjølv, om de er det de vil.”

Leonid: ”OK.”

Sofia: ”Nei! Leonid, ikkje sei noko!”

Leonid: ”Jo, dei veit det jo allereie. Det er mykje betre å fortelja det, me kan få fortelja kvifor. No vil dei berre døma oss.”

Nikolsina: ”Ja, det er fare for det, ja.”

Leonid: ”Broren min jobbar for Arna Kraft. Dei fikk vita at eg jobba mot dei, og det lika dei ikkje så godt.”

Eg: ”Nei, det kan eg forstå.”

Leonid: ”Ja, så først kravde dei informasjon om alt me gjorde.”

Nikolsina: ”Og om du ikkje gav dei det?”

Leonid: ”Vel, du veit. Dei tar han.”

Sofia: ”Så de kan sjå at han ikkje hadde noko val.”

Nikolsina: ”Ein har alltid eit val.”

Eg: ”Men eg ser kvar du kjem frå.”

Leonid: ”Etter kvart ville dei ha meir. Eg freista heile vegen gi dei så lite som mykje, berre svar på spørsmåla, aldri gi dei noko dei ber om.”

Nikolsina: ”Forbilledleg.”

Eg: ”Kva gjorde de på Frogner den gangen?”

Leonid: ”Det er ei gruppe der Arna samarbeider med. Dei forankrar prosjektet i 2010, og Arna gir dei pengar. Dei trur dei får mykje, men det er ingenting.”

Eg hadde masse sympati for Leonid, for faren hans, for Sofia som vart trekt med Leonid. Han kunne vel ikkje skjula noko sånt, noko så stort, for henne.

Nikolsina såg ut vindauget. Sola stod på, så eit mørk filter låg over det.

”Hanne, nå går me,” sa ho.

Posted in Uncategorized. Tagged with , , , .

0 Responses

Stay in touch with the conversation, subscribe to the RSS feed for comments on this post.

Some HTML is OK

(required)

(required, but never shared)

or, reply to this post via trackback.

Powered by WP Hashcash